ไคโต้กับความเชื่อในเว็บ3

การหลอกลวงของความยุตธรรม

ผมวิเคราะห์กลไคโต้มาหกปี—ไม่ใช่แค่ผู้สังเกต แต่เป็นผู้ที่เชื่อในคำมั่นสัญเดิม: การให้รางวัลแก่ผู้มีส่วนร่วมจริงๆ วันนี้คำมั่นสัญพังทลายลง เอคลิปส์ปล่อยรายการ “ไดธ์โนต” เพื่อลบรายชื่อกระเป๋า 50,000 ใบโดยไม่มีความโปร่งใส มนุษย์เพิ่มระบบตรวจสอบรอยฝ่ามือ—เหล่านี้ไม่ใช่อุปกรณ์ป้องกันซิบล์; เป็นประตูดิจิตอลที่ไร้ซึ่งศักดิภาพ

กล่องดำทางอัลกอริทึม

แบบจำลองการให้คะแนนของไคโต้มีความเป็นกรรมสิทธิ์ การให้น้ำหนัก? ไม่มีการประกาศ เกณฑับ? เคล็ดลับ อีเว้นโปรเจกต์ที่นำกรอบงานไปใช้—อย่างยาพเพอร์/สเตเกอร์—ตอนนี้เลียนแบบข้อบกพร่อง: การตรวจสอบด้วยตนเอง, เงื่อนจำกัด, การตัดออกอย่าง随意 เราเรียกว่า “เนื้อหาคุณภาพ” ในขณะที่ตัดผู้สร้างสรรค์ออก—ผู้เขียน คนคิด คนสร้างที่ไม่เข้ากรอบแบบอัลกอริธึม

วิกฤตแห่งความเชื่อ

d้านนี้ไม่ใช่แค่นักเลียนแบบหรือฟาร์ม—แต่เป็นการเสื่อมสลายของความเชื่อในเว็บ3เอง เมื่อกลุ่มโครงการตัดสินว่าใคร “สมควรได้รับ” โดยปราศจากข้อมูลสาธารณะ ก็จะไม่มีชุมชน—แต่มีความโกรธเคืองยิ่งขึ้นยามใด ๆ กรองสำหรับ “กิจกรรม” ก็จะลดลงซึ่งการร่วมแรงกายจริง ๆ

เส้นทางไปข้างหน้า?

เราต้องการการตรวจสอบจากภายนอกบนตรรกะของการจ่าย—not สินใจภายในจากลำดับของกลุ่ม เราต้องการน้ำหนักคะแนนเปิดเผย—not การจัดหมวดหมู่แบบ “ไดธ์โนต” และเราจำเป็นหยุดเข้าใจรอยฝ่ามือแทนความแท้จริง

ราคาที่แท้จริง

generated $106M—but at what cost? Community trust is being liquidated daily to satisfy algorithmic purity.